sevdiğini söylemeye gerek duymaz bazıları.
kelimeleri sevmezler.
gözleriyle severler onlar.
gözleriyle korurlar.
kolları vardır, sarılırlar.
sarılırken, elleriyle konuşurlar.
tabii hissedebilirseniz.
bazen konuşmak, hissettikleri sevgiyi anlatmaya yetmez onlar için.
zaten eyleme dökmek de daha mantıklı gelir onlara.
çünkü seviyorum diyen herkes sevmiyordur.
ama gözlerinden sevdiğini okuyabildiğiniz biri, sizi sevmiyor
olamaz.
unutmaya çalışma...
çalıştıkça daha çok hatırlayacaksın onu.
“unuttum” dediklerinde bile, insanlar bir kere daha hatırlarlar,
insanları kurdukları cümlelerden tanımayı bıraktım.
yaptıklarına bakıyorum.
hem daha kolay hem daha gerçek oluyor.
çok sevmek zarar vermez.
hatta iyileştirir insanı, canlı tutar, yaşıyor hissettirir insana, nefes
alışının değerini bildirir.
ama çok bağlanmak öyle değildir.
bağlanmak, muhtaç enerjisi yayar.
karşındaki onsuz yapamayacağını hisseder.
tehlikelidir yani.
ama sevdiğinde öyle mi?
onsuz da yapabilirsin.
onsuz da sevebilirsin.
bu yüzden çok sev ama hiçbir zaman çok bağlanma.
Yalnızlık, yaşamda bir an,
Hep yeniden başlayan..
Dışından anlaşılmaz.
Ya da kocaman bir yalan,
Kovdukça kovalayan..
Paylaşılmaz.
Bir düşün'de beni sana ayıran
Yalnızlık paylaşılmaz
Paylaşılsa yalnızlık olmaz.
Özdemir Asaf
Özdemir Asaf