İnsanlığın o zamana kadar çektiği sancıların hep karşılıklı sevgisizlikten olduğuna bir kez daha inandım.
Oysa sevgiyle kinler tebessüme durur, sevgiyle düşmanlar dost olurdu. Ağuların bal, ayrılıkların visal olması hep sevgidendi. Sevgi bir yuvada bereketin ve nezaketin adıydı.
Ve oğulcuğum, bilmelisin ki her yaşayan ölmekte, her yeni eskimekte... Kimdir ki dünyada fani olmaz? Ben gidiyorum, lakin ne mutlu bana ki senin gibi bir nimet bıraktım.