Cemil Meriç'in Sâmiha Ayverdi'ye Kölelikten Efendiliğe kitabı için yazdığı (1978) mektubundan: "Zavallı şarkın asırlardır müştak olduğu bu vecd dolu sesi istiğrak içinde ürpererek dinledim. Bana görmek için çırpındığım bir rüyâyı yaşattınız. Şükranlarımı kabul buyurunuz efendim."
Başkasının kötülüğü yalnız ikimize; hangi acıyı dondurmak istiyorsak onun sonsuz hareketi içinde debelenip durduk.
Seninle basit inançları geliştirebilsek keşke, dünyanın bu kadar olduğuna ve gökkuşağının altından muhakkak geçebileceğimize inansak.