Dilay
@_Maya_
144 okur puanı
Mayıs 2019 tarihinde katıldı
''Ölüm! Evet, ölüm! Hiçbiri bilmiyor, belki de bilmek istemiyor, acımıyor bile. Vur patlasın çal oynasın! Umurlarında değil, oysa onlar da ölecek. Ne aptalca. Önce ben öleceğim, onlar daha sonra, ama onların da başına aynı şey gelecek. Oysa onlar gülüp eğleniyor. Aşağılık yaratıklar!''
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
7/10
Beğendi
·6 günde okudu
·2019 27. kitabı
Öncelikle kitabı elime ilk aldığımda sevgili Jane Austen'nin genelde ilişkilerini nefretle başlatıp daha sonra tutkulu bir aşka dönüştürdüğü karakterlerininkine benzer bir aşk hikayesini okuyacağımı sanmıştım. Sanırım bunun nedeni romanı, Gurur ve Önyargı'yı bitirmemden hemen sonra okumaya başlamamdı. İlk on sayfadan sonra fena hâlde yanıldığımı anladım. Heathcliff ve Catherine bir Jane Austen çifti olmaya, ilişkilerinin ''romantizm'' çatısı altında nitelendirilmesi ne kadar abes ise o kadar uzaklar. Ama konumuz bu değil, tabii ki. Birbirlerini seven ama kavuşamayan sıradan çiftlerden bahsetmiyoruz burada, ilişkileri baştan sona sağlıksız, zehirli hâtta kendileri bile belli bir noktada bir diğerini kendisinin ''katili" olmakla suçluyor. Eh haksız olduklarını söyleyemeyeceğim doğrusu. Emily Brontë, roman boyunca okurunun duygularıyla oynamaktan zevk alıyor. Tam sempati duymaya başladığınız bir karakterle karşılaşıyorsunuz ki -tabii bu 10 saniye falan sürüyor- o karakter kendi kendini sizin gözünüzde yerin dibine sokmayı beceriyor. Bu da bir şekilde romanı daha iyi yapıyor. İlk sayfalarından itibaren kendime karakterlere bağlanmamam gerektiğini hatırlatsam da sürekli bir şekilde hayal kırıklığına uğratıldım ve sanıyorum sevgili Emily'nin de yapmaya çalıştığı buydu. Her ne olursa olsun, Uğultulu Tepeler adına yakışan, sıradanlıktan çok uzak klasiklerden biri olarak rafımda yer aldı. Sizin de benim yaşadığım duygularla okumanızı umuyor, elinizden düşüremeyeceğizi garanti ederek keyifli okumalar diliyorum.
For Narnia and for Aslan!Edebiyat
Ne zaman yazın sıcağından bunalsam aklıma Beyaz Cadı'nın büyüsüyle bir yüzyıl boyunca kış yaşamak zorunda kalan Narnia halkı gelir ve kendime hangisi daha iyi diye sorarım: Narnia'da Beyaz Cadı'nın hükmü altında yaşamak mı, yoksa günümüz Türkiye'sinin 35-40 derece sıcağını çekmek mi? Cevabım birinci seçenek olmuş olacak ki kitabı elime aldığım gibi okumaya başladım.
İlk önce filmini izleyip sonra okuduğumdan mıdır bilmiyorum, kitabı okurken kafamda hep filmdeki sahneler canlandı. Bir süre karakterleri kafamda kendimce hayal edemediğim için üzülsem de daha sonra kitabın çok iyi bir şekilde filme uyarlandığına karar verip sevindim. Sevgili CS Lewis'in torunu Lucy için yazdığı bu hikaye, başından sonuna kadar sanki kitap okuyormuşum gibi değil de Pevensie kardeşlerle birlikte içindeymişim hissi uyandırdı bende. Bu dört kardeş dışında kunduzlar, Bay Tumnus ve Aslan'ın kendisi güzel yazılmış yan karakterlerdi. Çocukluğumdan filmlerine aşina olduğum ve karakterleri çoktan gerçek kişilermiş gibi sevdiğim için kitabı tarafsız bir şekilde okuduğumu söyleyemem. Kitabın benim için en iyi tarafı, yazarımızın bu dört çocuğu bize zorla analarının karnından kılıç savurarak çıkmış kahramanlar olarak değil de cesur olmaya çalışan ama zaman zaman başarısız olan gerçek çocuklar olduğunu tekrarlayarak anlatmasıydı. Kitabın başında pek anlaşamayan ve sürekli didişen Peter ve Edmund'ın kitabın sonunda birbirlerine saygılı iki büyük krala dönüşmeleri, Edmund'ın yaptığı hataya rağmen hem kardeşlerinin hem de Narnia halkının onu sorgusuz sualsiz aralarına kabul etmeleri ve Bay ve Bayan Kunduz'un sevimli atışmaları çok hoşuma giden detaylardan bazıları. Kısacası Narnia Günlükleri, sadece çocuklar için değil, günlük hayatın monotonluğundan sıkılan yetişkinler için de gayet keyifle okunacak