Şöyle bir cümle okudum bugün:
“Kurulsa pazarın hiçe gidersin. Zâtını âlemde cevher mi sandın.”
Dakikalarca gözüm daldı, düşündüm.
İnsanın yüzüne gerçeği öyle sert, öyle doğrudan vuruyor ki; bir anlığına allak bullak oluyorsun.
Aslında insanı dağıtan şey cümlenin kendisi değil; cümlenin, zaten içimizde olan ama üstünü örttüğümüz hakikati bir anda açığa çıkarması. Sahi biz bir nefeslik canı ebedi mi sandık?