Piraye
@_Piraye__
""Canlı bir kitapsın, yazarı Mevlâ
Açık dur, kitaplar seni okusun.""
Türkçe Öğretmeni
382 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Coşkuyla Nasıl Ölünür?Felsefe
İnsanın asli görevi kendini gözlemlemek, yaşamayı bilen köşesine çekilir, diyen Gürbüz okurlarını hikayeleriyle baş başa bıraktığında içindeki zamandan ve mekandan soyutlayarak bir içe dönüşe davet ediyor.
Yazarın kendisi gibi karakterleri de bir arayış içinde. Okuru düşünmeye itmek en büyük amacı. Bu yüzden öyküleri zihni ve kalbi yoruyor. Kafası karışık bir yazarın kendi gibi okuyuculara ihtiyacı var. Okurken insana, zamanı, varlığı, kabul edişleri sorgulatan felsefik bir yazar.
Ahmet Hamdi'yi seven, zamanla derdi olan, sorgulayan, felsefeyi ve arayışı seven gayretkeş okurların aradığını bulacakları ya da bulmak için arayabilecekleri türde bir eser ve yazar.
Reklam
Hiçbir kitap yazarından bağımsız değildir sözünü kanıtlar nitelikte bir eser. Yazarın hayatını birebir okumasak da yaşamından ve arayışlarından serpintiler olduğu kitabı okudukça hissediliyor.
Kitapta hayatı sorgulayan bir erkeğin kendini bulma ve anlam arayışları ile daha ilk sayfalarda başbaşa kalıyoruz. Zirvesine ulaşılmak istenilen dağ daha önce kimsenin başaramadığı içsel bir yolcuğun meteforu niteliğinde. Ayrıca adı geçen bu dağ Nazi dönemine de bir göndermede bulunuyor.
Bu kitap okunurken sadece tek bir yönüne odaklanmak hata olur. Çünkü yazar bu içsel arayışı bize hem kendi hayatını sorgulayışı üzerinden hem bir aşk hikayesi üzerinden hem de yazıldığı dönem üzerinden mesajlar veriyor. Bu yüzden kitabın sadece bir yönüne odaklanmak diğer anlatılmak istenilenlerin gölge de kalmasına sebebiyet verir. Ve zannetmiyorum ki hiçbir okur eline aldığı yapıtı derinliğine inmeden bırakmak istesin.
Yaşanmış Gerçek Bir HikayeEdebiyat
Bu kitabı ilk okuğumda ortaokula gidiyordum. Bugün okuduğumda ise yirmi iki yaşındayım.
Bunca sene geçmesine rağmen insanın hâlâ vicdanına dokunabilen, insanlığına seslenen, duygularını uyandıran etkileyici bir yaşam öyküsü.
Hayata daha doğar doğmaz bir sıfır yenik başlayan Petey, her şeye sahip olmamıza rağmen hâlâ mutlu olamayan asıl engeli kalplerinde taşıyan bizlere hayatın dersini veriyor.
İnsana gerçek aile olmanın sadece damarlarda aynı kanı taşımakla olmayacağını, birbirini çok seven insanların zaten bir aile olduğunu anlatıyor.
Bu kitaba kitaplığınızda, hatta gönül kütüphanenenizde yer vermeniz vicdani duygularınıza ve insanlığınıza birçok şey katacaktır.
İlk cümleyi kurmak her zaman zor olmuştur. Okuduğum bu kitap da nadir yaşadığım bu zorlukla başbaşa bıraktı beni...
Umut dolu bir kitaptı. Biraz geçmişten, azıcık şimdiden, bir tutam da gelecekten rayihalar getirdi bana. Çevremdeki insanlar bu çocukca kitapları (onların görüşü) neden okuyorsun diye sık sık sorarlar bana. Bense onlara bu kitapların benim nefes aralığım olduğunu söylerim. Ben insanın kendine umut dünyası bulmasının çocukça olduğunu düşünmüyorum. Büyüklerin dünyasından sıkıldığımda kendi inşaa ettiğim bu dünyaya kaçıyorum. Seda Eroğlu'da benim inşaatıma bir tuğla ekleyen, temeli destekleyen yazarlardan biri oldu. Bazen dostlarım bana zorluklarla nasıl baş ettiğimi soruyorlar. Aslında cevabı ilk sordukları soruda. Onlara göre çocukça kitaplar okuyarak başarıyorum ben bunu. Çünkü çocuklar umutlarını ve mavi düşlerini hiç kaybetmiyorlar, tüm zorluklara rağmen. Yetişkinler öyle mi! Nerdeyse gururlarından ölecekler.
Şimdi hepsini boşverelim...
Kocaman bir umut denizinde düşlerinize kavuşmak istiyorsanız içinizdeki çocuğu öldürmeyin. Bunu sağlamak da hiç zor değil. Yapmanız gereken bu kitaba sadece duvarınızdaki kitaplıkta değil gönlünüzdeki kitaplıkta da bir yer açmak...
Rasim Özdenören'e ait okuduğum ilk kitap. Aylarca kitaplığımda olmasına rağmen bir türlü sıranın ona gelmediği bir hikaye, hayatıma geç kalınmış bir öykü...
Yine bir Yusuf'un kuyusuna tanık oluyoruz. Aslında belki de hepimiz içimizde birer Yusuf'uz kendi kalbindeki kuyuda kaybolan. Hepimiz bir Züleyha'ya talibiz.
Yazarımızın bu öyküsünde Yusuf'un kendi kuyusundaki kayboluşlarını okuyoruz. Yormayan betimlemerle dolu belki de hepimizin kuyusunu karanlıktan kurtaran bir afraze niteliğinde. İçimizi kurcalayan bir soru bırakıyor benliğimizde:
"Hemşerim bu yol nereye çıkar?"
Reklam