“Babamı vurdular” dese,
“Kocaman adamsın, evin reisi sensin artık”
der kandırırsın.
Çocuk “Annemi vurdular!” diyor
Nutkum tutuluyor cevap veremiyorum...
Zaman ne kadar geçerse geçsin, bazı konularda hiçbir şeyi değiştirmez. Elinden malını mülkünü, varını yoğunu alsalar, bundan ölmezsin. Bunları yine edinebilirsin . Ama senin onurunu kırar, ruhunu öldürürlerse, işte buna çare yoktur.
Frida Kahlo, Diego’dan vazgeçme eşiğini şöyle açıklar:
“Gözlerime baktığında kalbinle bakmadığını ve bana hâlâ söylemediğin şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim…
Bana yalan söylediğini anladığımda vazgeçtim…
Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim…
Tablolarımda artık kendimi mutlu çizmediğimi ve tek neden sen olduğun için vazgeçtim…
Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediğin için vazgeçtim…
Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığın için vazgeçtim…
Bencil olduğun için vazgeçtim…
Bunlardan sadece bir tanesi vazgeçmem için yeterli değildi, çünkü sevgim çok yüceydi…
Ama hepsini düşündüğümde senin benden çoktan vazgeçtiğini anladım. Bu yüzden ben de senden vazgeçtim…”
Gerçekten vazgeçmiş miydi duygusal Frida, saplantılı âşık Frida?
Gerçekten vazgeçmiş mi bilemeyiz ama Diego ondan çoktan vazgeçmiş, Frida’ya kol kanat gerecek bir erkek modeli çizememişti.
Yaşadıkları ve belki de yaşayamadıkları aşkta Firida, acaba olmayacağını bile bile bu kadar ısrar eder miydi?
Frida duygularında boğuluyor, duygularında yok oluyordu…
Ama en büyük azabı kendine çektiriyordu.