Diyarbekir, memleketimizin en güzel köşesi, kalp ağrımızdır. Hayatımızın umudu, yüreğimizde ki sızıdır. Tuhaf bir şehirdir. Kadim ve hürmetli dir. Sestir, renktir, ışıktır, ağrıdır, Sevinçtir. Karmakarışıktır. Herşeyi iç içedir. Onu anlamak zordur. Hem yaşatıyor hem öldürüyor. Hem seviyor hem öfkeleniyor. Hem sadık ve yardımcıdır hem de kıskanç ve cimri...
Kitaplar sayfaları dağılmış bir halde beyaz çarşafın içinde birer idam mahkumu gibi duruyorlardı. Ağlamaklı oldun. Sanki birisi eliyle yüreğini sıkıştırıyormuş gibi için acıdı.