Ayşe
@_Sidra
Şu anda okuduğu kitaplar
Osmancık
Osmancık…
Ortaokuldan beri elime alıp alıp yarıda bıraktığım, bu yüzden ilk sayfasını ezbere bildiğim tek kitap:)
Kitapta eski Türkçe kelimeler sıklıkla yer aldığından başta dili biraz yoruyor. Alışmak zaman alıyor.
Osmancık’ın Osman Gazi’ye, sonra Osman Gazi Han’a dönüşme ve olgunlaşma süreci çok keyifli bir şekilde anlatılıyor.
İmparatorluk ülküsü; Osmancığın, Ede balı’nın tekkesinde gördüğü rüya ile başlar. Gelecek onun için bir Kaf dağından ibaret. Dünya’yı küçültüp, dağı aşmak için Zümrüd Anka gerek. O’da Ede balının kızı Malhun hatundur. Buna çok inanan Osmancık onunla evlenerek ülküsü yolunda ilk adımı atmış olur. Sonra devletleşme süreci anlatılıyor.
Osmanlı imparatorluğunun kuruluş, varoluş, yaşayış felsefesinin temel taşları; İslam hukuku, iman, hoşgörü, adalet, mertlik gibi kavramlar olmuştur. Fethedilen yerlerde bu felsefe Osman Gazi’nin vasiyeti oluyor. Organ Gaziye de bunu vasiyet edip, imparatorluk yolunda Kayı boyuna miras olarak arkasından sadece Orhan Gazi ve oğlu Murad’ı bırakıyor.
Romanda sıkça geçen Bursa, Bilecik ve çevresinin önemine tanıklık ediyoruz. En yakın zamanda buraları yerinde görüp, bu tarihi karakterlerin yerinde ziyaret etme isteği içinizi dolduracaktır diye düşünüyorum.
Kitabın özellikle son kısımları çok heyecanlı, akıcı ve hüzünlü geçti. Okunmaya değecek bir kitap.
Osmancık…sevildin
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İtiraf, Tolstoy’un yalnızca bir kitabı değil,aynı zamanda hayat hikâyesidir.
Soylu bir aileden gelen, son derece zengin, gençliğinde dinden uzak, şehvet düşkünü bir Tolstoy… Ancak onu sıradan bir soyludan ayıran şey, içinden yükselen sorulara kayıtsız kalamamasıdır. Tolstoy, iyi bir insan olmak ister. Bunu bütün kalbiyle ister. Ama genç ve tutkuları vardır ve o dönemde yalnızdır. Ahlaken doğru bir yaşam sürmeye çalıştığında küçümsendiğini, alay edildiğini, dışlandığını söyler. Buna karşılık ne zaman iğrenç tutkularına teslim olsa, ne zaman hırsa, şehvete, çıkarcılığa kapılsa övgüyle karşılanır, teşvik edilir.
Mevki ve makam düşkünlüğü, iktidar hırsı, çıkarcılık, şehvet, kibir, öfke, intikam…
Toplumda saygı görenler bunlardır.
Erdem değil, güç alkışlanmaktadır.
Tolstoy’u asıl kırılma noktasına getiren soru şudur:
İnsanlar, hayatın anlamsızlığını fark ettikten sonra nasıl yaşamaya devam eder?
Bu soruya dört farklı yol olduğunu söyler:
Birincisi, hayatın umutsuzluğunu fark etmeden, yalnızca anın hazlarına tutunarak yaşamak. Geleceği düşünmeden, sorgulamadan, nimetlerden olabildiğince yararlanmak.
İkincisi, hayatın kötü ve saçma olduğunu anlayıp onu sona erdirmek.
Yani yaşamamayı seçmek.
Üçüncüsü, hayatın anlamsızlığını bilerek yaşamaya devam etmek.
Ne yaşama sevinci vardır ne de ölme cesareti. Sadece ölümü beklemek.
Dördüncüsü, hayatın anlamsızlığını bildiği hâlde bunu bastırıp yaşamaya devam etmek. Kendini oyalayarak, meşgul ederek, düşünmemeye çalışarak sürdürmek.
Tolstoy bu yolların hiçbirinin gerçek bir çözüm olmadığını söyler.
Hiçbiri insanı gerçekten yaşatmaz.
Tolstoy’a göre insanın yaşamla ilgili sorularına gerçek yanıtı veren tek şey inançtır. Ancak burada bahsettiği inanç, yüzeysel bir kabulleniş değildir.
İnancı şöyle tanımlar:
“İnanç, insan yaşamının anlamı
karamazov1000Kitap
“Karamazovluk” şehvetin, kavganın ve sınır tanımazlığın adıdır.
Dostoyevski’nin deyimiyle bu,
“Her şeye dayanabilen bir güçtür: Karamazov gücü, Karamazov alçaklığının gücü.”
Sefahat çamuruna batıp ruhu boğmak, her şeyi mubah görmek, ahlaki sınırları hiçe saymak…
İşte Karamazov’vari yaşamak tam olarak bu.
Karamazov Kardeşler, bir baba ve üç oğul arasındaki olaylar üzerinden insanın karanlık ve aydınlık yanlarını ve aile ilişkilerini aynı anda sorgulayan dev bir romandır. Baba Fyodor Pavloviç Karamazov, sefahati, açgözlülüğü ve ahlaki çürümüşlüğüyle olayların merkezindedir. Oğulları Dimitri (Mitya), İvan ve Alyoşa ise onun mirasını farklı biçimlerde taşırlar. Dimitri ilk eşten, İvan ve Alyoşa ikinci eşten doğmuştur.
Romanda bir yerde Karamazovluk şöyle özetlenir:
“Şehvet düşkünü, akıldan sakat insanlar.”
Kitabın en çarpıcı, en sarsıcı bölümü kuşkusuz Büyük Engizisyoncu’dur.
Bu bölümde din, vicdan, merhamet, özgürlük, iyilik ve kötülük kavramları ele alınır. Dostoyevski burada bizleri yalnızca düşünmeye değil sanki kendimizle yüzleşmeye zorluyor.
İvan’ın sorgulamaları; Tanrı–insan–özgürlük–şeytan ekseninde ilerler. Ona göre insanı bu kadar özgür kılmak, aslında ona kaldıramayacağı bir yük yüklemektir. İnsan özgürlüğü hak etmez; din, insanları özgürleştirdikçe kendi sonunu hazırlar.
Yine benzer biçimde, Starets Zosima’nın cesedinin çürümesi bölümü de kutsallık beklentisi ile insan gerçekliği arasındaki çatışma, mucize ve iman kavramlarını derinden sorgulaması son derece etkileyiciydi.
Dostoyevski, dini çıkarları için kullananları, yanlış yorumlayanları, dönemin kiliselerini ve rahiplerini acımasızca eleştirir. İnananı da inanmayanı da ayırmaksızın herkesi kendi çelişkileriyle baş başa bırakır.
Bana göre bu tartışmaların en derin ve en etkileyici biçimde yapıldığı
İbn Arabi Şeyh-i Ekber lakabıyla tanınıyor. 560 yılında Endülüs’te doğmuştur. Zamansız ve mekansız düşünme biçimi ile dikkatleri üzerine çekmiş. 638 yılında Şam’da vefat etmiş.
Bu kitap İbn Arabi’nin 560 bölümlük eserinin 178.bölümünün çevirisi. Daha önce tasavvuf kitabı okumayanlar için dili başta biraz ağır geliyor. Anlamakta güçlük çekilebilir ancak kelimelerin çevirisine bakıp araştırınca cümleler anlam kazanıyor ve okumak kolaylaşıyor. Daha sonrasında bu kelimeler sık tekrar ettiği için keyifli ve sürükleyici bir kitaba dönüşüyor.
Kitapta sevginin temellerine inilmiş. Allah sevgisi çok farklı bir gözle ele alınmış. Başta saptamalar yanlış gibi geliyor ancak ayetlerle ve hadisi şeriflerle desteklenince Arabi’nin ne kadar derin baktığını ve gördüğünü anlıyorsunuz.
Başımıza gelen musibetlerin bir ceza olduğunu ve bunun müminler için bir temizlenme olduğunu, bir pirenin ısırmasının, bir dikenin batmasının bile bu sebeple olduğundan bahsediyor.
Sevgiyi dört çeşit olarak ele alıyor.
-Allah’ı sadece O’nun için severiz.
-Allah’ı kendimiz için severiz.
-Allah’ı hem O’nun için hem kendimiz için severiz.
-Allah’ı severiz ama bu saydıklarımızın hiçbiri için değildir bu sevgi.
Başka bir yerde Nefsin Allah sevgisini sorguluyor. Ruhani yönüyle nefis Allah’ı yalnızca Allah için sever, tabi yönüyle ise amacına ulaşmak için sever diyor.
Ruhani sevgiyi, sevgiliyi hem onun için hem de kendi nefsi için sevme durumunu bir araya getiren aşk olarak tanımlıyor.
Tabii sevgide aşığın, sevgilisini sadece kendi nefsi için sevdiğini söylüyor.
Sevginin adlarını 4 e ayırmış
El hubb-aşığı hissetmek
El vedd- aşıkta kalmak
El ışk- aşıkta yok olmak
El heva- aşığa nefsen bağlanmak
Aşığın sıfatlarına değinmiş.
Eriyen, harab olan, helak olan, çılgın olan, derin derin iç çeken ve sevda gibi hallerine
Dorian Gray’in portresini okuduktan sonra mutlu prensi okumak Oscar Wilde’ı tanımanızı kolaylaştırıyor.
Bir çok masalın, Öykü’nün ve menşur şiirin bir arada bulunduğu, toplumun her kesiminden insanı inceden inceye eleştiren, atıfta bulunan, üslubu yalın ve kolay anlaşılan keyifli bir eser.
Wilde’ın hedonist tarafı, aşk ve mantık ile ilgili düşüncelerini de eserde görüyoruz. Konu olarak kendini feda etmenin, yardımseverliği ve erdeme vurgu yapıyor. Doğu ve batının simgelerini de yer yer işliyor. En sevdiğim hikaye ise Harika fişek oldu. Kısaca okuması keyifli bir eser. Tavsiye edilir:)
Mutlu Prens - Bütün Masallar, Bütün ÖykülerOscar Wilde · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 20224,369 okunma