Zenji
@_TemetNosce_
127 okur puanı
Ağustos 2018 tarihinde katıldı
Ben derim ki, satori bilge insanların olduğu her yerdedir; yani satori kimsenin özel malı değildir ve ister bilge ister cahil, ister soylu ister avam, ister zengin ister fakir, her birimizin ondan nasibi vardır. Zen'in bilinçaltı merkezi "çeper"deki tüm deneyimlerinizin hem geri döndüğü hem de yola çıktığı noktadır. Fakat noktanın kendisine gelince, onu varsayım veya kavramsallaştırmalarla belirlemek mümkün olmaz.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Baso'nun öğrencilerinden Banzan'ın dediğine göre, Zen kavrayışında ulaşabileceğimiz en üst aşama olan satori kişiden kişiye aktarılabilecek bir şey değildir; bir başka deyişle, o tümüyle kişisel bir haldir, tekrar edilmesi ve başkalarına iletilmesi mümkün olmayan yaratıcı bir tecrübedir. Nitekim Sung hanedanlığı döneminin büyük ustalarından Jimyo, binlerce ustanın yaşadığı belirtilen satori tecrübesinin olması gereken şey olmadığını söyler. Yani herhangi bir şekilde satori olarak tasvir edilebilen bir tecrübe satori olamaz, çünkü insanın yaşaması mümkün olan binlerce tecrübeden ayıklanıp parmak basılacak belirli bir deneyim değildir o; öyle olduğu takdirde satori'nin kendisi de insan bilincinin tanımlanabilir ve ayırt edilebilir olaylarından biri haline gelir.
yapraciği gören balik1000Kitap
minnacık bir balık bir yaprak gördü
körpe - yeşil - ve yemiş bahar güneşini
-yaprak değildi
bahardı gördüğü-
ve o düşle fırladı denizden
ve düştü kaldı
balık ki yaprağı görüp sarhoşladı
o ben'im işte
erik ağacından düşen yapracık
damarlarında hâlâ özsuyun hazzı
bir gözyaşıyla
sapından sarkan
yaprak ki düştü erik ağacından
o ben'im işte
ve çiçekler arasındaki erik ağacı
güneşe ve yağmura dikmiş gözünü -
-güneş ki olduracak meyvasını
yağmur ki besleyecek meyvasını
meyva ki sürdürecek erik ağacını
ağaç ki çiçekler arasında
o ben'im işte
ve meyva ki güneş kokar
usulcana erir ağzında
ve bir an emip de çekirdeğini
Sekito: "Burada, benim yerimde bir iğnenin ucuna bile açacak yer yok," der. Yakusan cevabı yapıştırır: "Burada, benim yerimde bir kayaya çiçek ekmek gibidir bu."
Aynı fikirde değillermiş gibi görünseler de Sekito'yla Yakusan aslında aynı şeyden söz ediyorlar.