Belki de bu yüzden sürekli beni eve çağırıyordu. Köfte karşılığında ağzımdan laf almak için. Ama benim annem yoktu ve köfteyi kendim de yapabiliyordum. Hem de iki yıldır...
1997 yazının sonunda hepimiz kendi yolumuza gideceğimizi bilmemize rağmen o uzun yaz aylarının bir gecesinde dahi bu konuyu konuşmamıştık. Ayrılıklar bu kadar ağır ve dönülmez olduğunda sadece son gece konuşulabilecek meselelerdi.