Yabancısı olmadığım tek olgu var. O da kendi varoluşum. Belki tek mutluluğum bu. Tek bağlantım. Kendimi kavrayamazsam, tüm varoluşum yitmiş demektir.
Tezer Özlü
Ben, insanın gökyüzüyle alâkasını kesmedikçe tam insan olamayacağına inanmış kızıl bir ateş o, ahret ile dünya arasında bir nevi telsiz telgraf acentesi kurmaya kalkışmış bir insan...
Ekseri muvazenesi bozuk zayıf ruhlu insanlarda olduğu gibi bende de orta yoktur. Daima uçtan uca giderim. Nerde o birkaç ay evvel dünyayı dar görerek gökyüzüne saldırmaya kalkan çılgın çocuk, nerde bu dünyaya küsmüş korkak, uyuşuk, bedbin insan karikatürü?...Bu güneş memleketinde uçsuz bucaksız bir tünele dalmış gibiyim. Önümde en ufak bir ümit ışığı görülmüyor, ölünceye kadar bu karanlık içinde yaşayıp gideceğim.