Ben hep sessizliğin en iyi şey olduğunu zannederdim. Sanırdım ki denizin kenarında, kanatlarını ve tüylerini yayarak tek başına oturan bir leyleğe benzeyen insan daha iyidir.
Yoksulluk ve kadercilikle dolu bu alçak dünyada bir kerecik sandım ki benim yaşamımda da bir güneş ışığı parlıyor; ama ne yazık ki güneş ortada yoktu...