Çiçekleri ve kitapları seven bir okur
@___Yasemin__
Türk Dili ve Edebiyatı
30 Nisan 1995
33 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bu kitabı okurken sadece bir hikâye okumadım.
Kendi hayatımdan, dokunduğum çocuklardan parçalar gördüm.
Özel eğitim alanında çalışmış biri olarak Melody’yi okudukça,
konuşamayan ama “orada” olan çocuklarım geldi aklıma.
Melody şanslıydı.
Çünkü içindeki sesi dünyaya ulaştırabildi.
Ama her çocuk Melody kadar şanslı değil.
Bunu bilmek içimi acıttı.
Yine de şunu fark ettim:
Sevilmek için kelimelere her zaman ihtiyaç yoktu.
Ben o çocuklarımı çok sevdim.
Ve onların da beni sevdiklerini hissettim.
Bunu bana söylemediler, söyleyemezlerdi belki…
Ama bakışlarında, sakinleşmelerinde,
yanımda kalmak istemelerinde bunu anladım.
Bu kitap bana şunu öğretti:
İletişim sadece konuşmak değildir.
Bazen bir dokunuş, bazen bir bekleyiş,
bazen aynı sessizliği paylaşmak
kelimelerden daha güçlüdür.
Okurken ağladım.
Çünkü içlerinden neler geçtiğini hâlâ tam olarak bilemiyorum.
Ama artık şunu biliyorum:
Her şeyi bilmek zorunda değilim.
Sevmek için, görülmek için,
anlaşılmak için kelimeler şart değil.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi·80 syf.··
Beğendi
·2025 3. kitabı
·10 saatte okudu
·Okunma: 21 Şubat 2025 17:39
Kitabı elime alıp okumaya başladığımda beni bu kadar etkileyeceğini tahmin etmemiştim. Her satırında yaşlar gözlerimden süzüldü ben engel olamadım, boğazıma takıldı bir şeyler devam edemedim. Kitap bir aşk hikayesi belki ama ben kaybettiğim Babam için ağladım, Ahmet için
ağladım, sevmek beklemekti, sevdiğinin mezarı başında, başından geçen tüm olayları en ince ayrıntısına varana kadar anlatmaktı. Ölüm kavramının kavuşmakla aynı anlama gelmesiydi. Hasılı bende derin duygular uyandırdı yazarın kalemine sağlık…
Bana her şair, bir şiiri yazabilmek için onca şiir yazmış gibi gelmiştir hep. O bir şiir; yazarını yansıtır her dörtlüğünde, her mısrasında her kelimesinde. Sanki yazarlar o şiiri kaleme alabilmek için onca şiir karalamışlardır. Nâzım söz konusu olunca o bir şiiri bulmak benim için çok zor oldu çünkü her bir şiiri eşsiz ve benzersizdi. Her şiirini kendince, insanca ve aykırı yazmış Mavi gözlü dev adam.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Kadının hayali minnacık bir evdi,
Bahçesinde ebruliii hanımeli
Açan bir ev.
Bir dev gibi seviyordu dev.
Ve elleri öyle büyük işler için
Hazırlanmıştı ki devin,
Yapamazdı yapısını,
Çalamazdı kapısını
Bahçesinde ebruliii hanımeli
Açan evin.
O mavi gözlü bir devdi.
Minnacık bir kadın sevdi.
Mini minnacıktı kadın.
Rahata acıktı kadın
Yoruldu devin büyük yolunda.
Ve elveda! deyip mavi gözlü deve,
Girdi zengin bir cücenin kolunda
Bahçesinde ebruliii hanımeli
Açan eve.
Şimdi anlıyor ki mavi gözlü dev,
Dev gibi sevgilere mezar bile olamaz: bahçesinde ebruliii hanımeli açan ev..
İhsan Oktay Anar'dan okuduğum ilk eserdi bu kitap. Fantastik edebiyatı sevmeme rağmen beni rahatsız eden, kitabı elime alıp iki satır okuyup bırakmama sebep olan ama sonunun nasıl biteceğini merak ettiğim için biraz gayret biraz inatla okuduğum bir macera oldu benim için. Kitabı sevmek ve sevmemek arasında kalmanın en önemli sebebi de yazarın kitabın başında bize tanıttığı Arap ihsan, Alibaz ve kubelik isimli karakterler gelmekte. Bu karakterlerin maceralarının nasıl şekilleneceğini düşünürken olay bambaşka bir yol aldı ve biz bu karakterin daha sonra birkaç satırla artık hayatta olmadıklarını öğrendik. tabiki de kitaptaki her karakterin macerasını okumamız mümkün değil ama bir karakterle kitapta tanıştırılıyorsak hikayede bir yerde bir rolünün olmasını istiyoruz. Yine de Türk edebiyatı için kaleme alınan güzel bir fantastik kurgu diye biliriz kitap için.
Yorga bir at olan Gülsarı ile yılkı bakıcısı olan Tanabay'ın hikayesi anlatılıyor eserde. Öyle Güllük gülistanlık bir hikayede değil hayat kadar gerçek bir hikaye. Yarış birincisi herkesin imrenerek baktığı Gülsarı bir çok sahip değiştirmiş ve değer bilmeyen kişilerin elinde yıllarını geçirmiştir. Ömrünün son zamanlarında ise yolu ilk sahibi olan Tanabay ile kesişir. Tanabay eski dostuna ne kadar iyi bakmaya çalışsa da Gülsarı çok yaşlanmıştır. Bir gece yarısı evlerini dönmek için yola çıktıkları zaman ise fenalaşıp yere yığılır. Tanabay ne kadar çırpınırsa çırpınsın Gülsari'ya kaldıramaz. Bir ateş yakar ve eski dostunun başında beklemeye başlar. Bu sırada Gülsarı ile yaşadığı güzel anılar, zorluklarla geçen uzun yılları gözlerinin önünden geçer. Gülsarı'nın iniltileri Tanabay'a acı dolu hatıralarını hatırlatmıştır. Gün aydınlandığı zaman Tanabay bakar ki Gülsarı bu dünyadan çoktan ayrılmış. Yerde yatan at o güzelim yorga Gülsari'ya hiç benzememektedir. Tanabay doğrulur. Eski bir dost ile gençliği ile vedalaşır gibi "Elveda Gülsarı" diyerek yoluna devam eder.
