İnsan bazen kendi gözyaşlarından utanır. Ama asıl utanması gereken şey, gözyaşlarını saklamak için gülümsemeye çalışmasıdır. Çünkü acısını gizleyen insan aslında iki kere acı çeker: Birincisi kendi acısından, ikincisi kimsenin onu anlamayışından
“..fakat uzun süren yalnızlığın öldürdüğü ruhum dirilmeye başlamıştı. Gerçi her zaman insanların arasındaydım; onlarla birlikte düşüp kalkıyor, birlikte çalışıyor, arkadaşlık ediyor, karşılıklı yardımlaşıyordum. Gelgelelim, yerini dolduramadığım bir boşluk kalıyordu gene de.”