Şarkılar bitti. Yorgundun. Uzun yoldan değil, hatırladıklarındandı yorgunluğun. Üzerindeki borçtan, içindekini anlatamamaktan, sana sorulanlara cevap verememekten. İnsanlar haklı olarak senden cevap bekliyor. Susuyorsun. Kötülüğüne delil oluyor sessizliğin. Umursamazlığına. Anlatsan anlayabilirler mi? Bir kere daha denemeye değer mi? Vazgeçiyorsun.
Kendine teselliler arıyorsun dönüş yolunda.
Borçlu olan yalnız sen değilsin. Herkesin birbirine borcu var bu dünyada.
Tuhaf bir yüzleşmeydi. Söylenenden çok söylenmeyenlerin, açığa vurulandan çok gizlenenlerin ağırlığı altındaydın. Yaranın üzerindeki iltihabı akıtmak ister gibi küçük kesikler atıyordunuz kısa cümlelerin marifetiyle.
Zaman geçtikçe acı eşiğin düştü. Artık daha çok canını yakıyor yarım kalmış cümleler. Dayanma gücün eskisi kadar değil. Takatin kesiliyor, yığılıp düşüveriyorsun yol ortasında. Lafın sonunu getirmeye yetmiyor nefesin.
Farkında olan insan kendini keşfetme yolculuğuna çıkabilir. Kendini keşfetmek kolay değildir, bazen yıllar alır. Çoğu insan kendini keşfetmeden ölür gider.