Daha ne kadar susacağız günahsız bebekler açlıktan ölürken ?
Daha ne kadar devam edeceğiz hayatı yaşamaya , boykot ürün almaya orada insanlar yerden un toplarken ?
Uyanın artık gerçekten yanı başımızda oluyor bunlar hepimiz aynı dünyayı paylaşıyoruz. Biz yaşamıyoruz diye bize sorulmayacak mı bu zulüm, mazlumların bu hâli ? Sessiz ve tarafsız kalmak da bir nevi destek olmaktır. Boykot edin, boykota teşvik edin ve benim yapmamla ne oluyor demeyin, çok şey oluyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
(...) Sen yonca tarlasında bir gelincik gibiydin. Bense Onu bulmaya çalışan yaramaz bir çocuk. Kaçtın, kovaladım. Durdun, durdum. Adımlarınla adımlarımı uyumladım. Kalp kalbe karşı dediler, hiçbir zaman yüz yüze gelmemiştik oysaki. Kalplerimiz karşılaşmamıştı. Bizimkisi, ruhani bir bağdı. Görünmez bir ip ya da. Ben de o ipin cambazı...
Bir şiir insanı bu denli duygulandırabilir miydi ?
İçeride esen kasırganın ardında narin bir ruh, niçin bu kadar dizginlenmişti ?
Oysa en sert fırtınalar birden gelirdi
Aynı nereden geldiği bilinmeyen o ilhamlar gibi...
eserken bir bahar rüzgarı
kondurmak istedim bir çiçek sana
kulağının kenarında duracaktı
sen arşa bakacaktın , ben sana
ve çıkacaktık merdivenlerden yukarı
sen önüne bakacaktın , ben önüme
fakat yanımdaki senken nasıl becerebilirim bunu?
söylesene.
sen konuşmazsan gözlerin konuşur
görmezsen sorun değil, kazıdığım için hafızama
görüntün yeter ikimize de.
sakinsin bakıyorum da
bir bahar yağmuru gibi
gülüyorsun anlıyorum ama
çiçekler bile bu kadar güzel açmadı ki...