Dik durma zorunluluğunu kim koydu omuzlarıma? Bir kere de eğilsem ya, çöksem dizlerimin üstüne? Tutmak mecburiyetinde kalmasam şu lanet yaşlarımı? Evet, lanetim oldular onlar. Nerede kaybettim yaşlarımı? Şarkılar anlamlılaştıkça fark ettim en önce. Melodiydiler sonra sözlere döndüler. Aynadakini tanımayınca yıkıldı dünyam başıma. O kınadığım insanlar gibi yerleşmişti yüzüme sahte çizgiler. Yine de tanımadım düşme hakkını kendime. Aynalara bakmadan da yaşanırdı, öyle değil mi?
Eskilerin sevgi, aşk hakkında yazdıkları çok mest ediyor beni. Sizce, günümüzde aşık olmak ve şiir satırlarına bırakmak duyguyu, neden bu kadar zor?
Hatta bunun utanç verici olduğunu düşünen bir grupta var maalesef.
Nur
@__nur__0
·
İstanbul'da tifüs, memlekette zelzele, dışarıda harp, ben sana âşığım:
Sayfa 95 - Türkiye İş Bankası, Kültür Yayınları·Kitabı okudu