Pervin MENGEŞ
@__perperoook
Her kitabı en baştan okumaya karar verdim.
Sıfırdan, acele etmeden, kelimenin hakkını vererek.
22 Haziran
13 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
“… uçurumları öfke dolu bir sesle…”
Reklam
“… yeryüzünde gecikmişliğin ilacı yoktur.”
“Sokaklar bile düğümlenmişti sanki, hepsi dönüp dolaşıp kendine çıkıyordu.”
“Ola ki başka bir yerde yaşıyorduk o an, başka bir zamanda yaşıyor ve oradan burayı düşlüyorduk düşlediğimizin farkına bile varmadan.”
Bazı kitaplar vardır; bittiğinde rafına kaldırmazsınız, içinizde bir yerde yaşamaya devam eder. Babamın Bağlaması benim için tam olarak böyle bir kitap. Filmini de izlerken aynı sıcaklığı hissettiğim, dönüp dönüp tekrar okuduğum nadir metinlerden biri.
Hikâye, bir bağlamanın tellerinde saklı baba-oğul ilişkisini, yoksulluğu, suskun sevgileri ve Anadolu’nun içtenliğini büyük cümlelere ihtiyaç duymadan anlatıyor. Yazar, duyguyu bağırmadan, süsleyip parlatmadan veriyor; bu da anlatıyı daha gerçek, daha dokunaklı kılıyor. Okurken insan kendi çocukluğuna, babasıyla kurduğu ya da kuramadığı bağlara dönüyor.
Bağlama yalnızca bir müzik aleti değil; geçmişin, emeğin, suskunluğun ve aktarılmamış duyguların sembolü olarak duruyor metnin merkezinde. Bu yönüyle kitap, bireysel bir hikâye anlatırken kolektif bir hafızaya da dokunuyor.
Filmiyle birlikte düşünüldüğünde, hikâyenin ruhunu koruyarak başka bir dile taşındığını söylemek mümkün. Görsel anlatım, metnin sade duygusunu destekliyor ve hikâyeyi tamamlıyor. Bu yüzden hem kitabı okumak hem de filmini izlemek birbirini besleyen iki deneyim gibi.
Babamın Bağlaması, yüksek tempolu olaylar bekleyenler için değil; ama durup hissetmek, geçmişe bakmak ve içten bir hikâyeye eşlik etmek isteyenler için çok kıymetli bir eser. Her okuduğumda başka bir yerime dokunmasının sebebi de sanırım bu samimiyeti.
Kemal Varol 
Babamın Bağlaması
Kemal Varol Babamın Bağlaması