Konuşmayı kestiklerinde hava ağarmıştı. Boğazları ağrı içinde,bitkinlikle yataklarına gittiler.Ama gecenin yarattığı şaşkınlıklar sona ermemişti.
Harry çarşafını çekip açınca, altında Görünmezlik Pelerini'ni buldu.Tertemiz katlanmıştı Pelerin; üstüne de bir not iliştirilmişti:
𝒏𝒆 𝒐𝒍𝒖𝒓 𝒏𝒆 𝒐𝒍𝒎𝒂𝒛
"Firenze beni kurtardı, ama bunu yapmaması gerekirdi... Bane çılgına döndü... gezegenlerin işine karışılmamalıymış...Gezegenler Voldemort'un döneceğini belirtiyordu herhalde... Firenze, Voldemort'un beni öldürmesine engel olmamalıymış, Bane öyle düşünüyordu...Sanırım bu da yıldızlarda yazılı."
"İyi şanslar Harry Potter," dedi Firenze. "Gezegenlerin hareketleri zaman zaman yanlış yorumlanmıştır, at-adamlar tarafından bile. Dilerim şimdi de öyledir."
Sayfa 229 - Firenze çikolatalı kurabiyemm·Kitabı okudu
"Firenze!" diye kükredi Bane. "Ne yapıyorsun? Sırtında bir insan var! Utanmıyor musun? Katır mısın sen?"
"Onun kim olduğunu biliyor musunuz?" dedi Firenze.
"Potter'ların oğlu bu.Orman'dan ne kadar çabuk çıksa o kadar iyi."
Bane "Neler anlattın ona?" diye homurdandı. "Unutma,Firenze, gökyüzünün işine karışmamaya yemin ettik. Gezegenlerin hareketlerini inceleyerek neler olacağını okumadık mı?"
Ronan sinirli sinirli eşiniyordu.
Hüzünlü sesiyle "Firenze neyin doğru olduğunu mutlaka düşünmüştür," dedi.
...Ronan yanıt vermedi hemen.Gözlerini hiç kırpmadan göğe bakıyordu, yine iç çekti.
"İlk kurbanlar hep en suçsuz olanlardır," dedi. "Geçmiş çağlarda da öyleydi, şimdi de öyle."