Serra
@__serra
20 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
info:ağır spoiler içerir
Ah Werther'im!Ah!
Hamlet'ten sonra yeni okuyacağım başka bir karakterin ölümünün beni bu denli üzebileceğini düşünmezdim. Ama onun tüm o neşeli içten mutlu hallerine tezat,özellikle,son 30 sayfa okuması en zor olan kısımdı.Dünya hassas kalpler için gerçekten de cehennem. Shakespeare'dan sonra altını çizdiğim ikinci yazar oldu Goethe.Werther'in her cümlesi bir şiir gibi çok içten,yapmacıklıktan uzak masum bir çocukcasına dokunuyor insana.Eğer kitabın başındaki hallerini,düşüncelerini,tepkilerini bilmesem ölümü kesinlikle bu kadar üzmezdi ama böyle bir karakterin depresif bir karaktere dönüşmesi,ölümü kabullenişi..O kadar acı vericiydi ki.Kitabı okurken bir çok zaman ne kadar zevk aldığımı fark edip" Sanırım bu bir metafor acı olarak sadece 'Dünya hassas kalpler için cehennemdir.' muhabbetine gidiyor." diyordum.Ama işlerin sarpa saracağını hissettiğiniz bir an var.Olaylar hâlâ tatlı ve mutluluk verici dahi olsa o korku ve endişe içinde okuyorsunuz kitabın geri kalan yarısını ve bu da okurken acı veren başka bir şeydi.Okumak bir yandan,empati duygusunun da etkisiyle,çok rahat hissettirirken bir yandan diken üstünde hissettirdi.
Ve nihayetinde o dikenler bize battı...
Her şeye rağmen all time favourite listemde en başa geçmeyi başardı.
Açıkçası bende bir Ölü Ozanlar Derneği etkisi bıraktı diyebilirim.Hem çok acı verdi hem de tonla mutluluk zevk ve umut...Nasıl bu kadar tezatlık bir arada bulunabiliyor hâlâ anlayamıyorum.
Yeni yaşımda bitirdiğim ilk kitap da bu oldu.Ne ironik ama değil mi!
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024149,9bin okunma
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Seri önerisi
Çok incelemesel bir şey yazamayacağım çünkü 4-5 yıl önce okumuştum ama okuduğumda ilk yıllardan sonra favorim bu demiştim skandiayı kurtarmaktan sonra bu düşüncem değişti tabi neyse.Will'i sevdiğim serideki nadir kitaplardan biri bu.Halt zaten all time favori karakterim.Okuyun ya güzel seri,sarıyor.Sadece Halt için bile okunur.Seriyi bayadır okumuyorum en son fidyeyi okumuştum 2 yıl kadar önce o yüzden bu biraz seri önermesi gibi bir incelemesel şey olacak. Şöyle ki ben direkt Gorlan Harabelerinden başlamadım seriye daha doğrusu başladım ama o zamanki minik ben 10.sayfadan falan sıkılmıştı.Bu denememden bir ay kadar sonra ilk yıllar 1'e bir şans vereyim dedim ve seriye beni bağlayan o oldu.Yanlış hatırlamıyorsam ilk yıllar seri bittikten sonra ya da bitmeye yakın sonradan yazılan bir kitap ama evreni ve karakterleri tanımak için çok iyi bir giriş kitabı bence.Oradaki her karakteri sonradan serinin devamında görmüyoruz tabi ama bazı güçlü karakterlerin gençliklerini ilk o zaman görüyoruz.İlk Yıllarda Prens olan Duncan ana seride daha sonra karşımıza Kral Duncan olarak çıkıyor mesela.Ya da Halt'un 16 yaşlarındaki halini görürken ana seride 30larında(?) bir halini görüyoruz.Yine favori karakterlerimden olan Crowley'i de ilk, ilk yıllarda görebiliyoruz.Çok inceleme gibi bir şey yapamadım ama kesinlikle okunmasını tavsiye edeceğim bir seri.Favori fantastik serilerimde ilk beşe net girer.Öyle okuyun ne demeye çalıştığımı daha iyi anlayacaksın.
"Unutmayın ki, dünyada en korkunç şey, ümidini kaybetmektir."
İlk okumaya başladığımda yarım bırakmıştım bundan 1.5 yıl kadar önce. Bugün birden gelen cesaretle kaldığım yerden devam edeyim dedim. Şaşırtıcı bir şekilde karakterleri unutmamışım. Bedri'nin mektup verdiği kısımda kalmışım. O zaman ilk okuduğumda da karaktere içim ısınmıştı ama başına adam akıllı geçince, Bedri başlı başına örnek insan. Düşünceleri okuması zevk veren cinsten. Kitaptaki şüphesiz en kaliteli karakter. Ömer'e gelecek olursak...Ömer özellikle müsamere gecesi başlı başına tüm sinirlerimi hoplatmış olsa da ondan nefret edesim gelmiyor hiç. Onun için kötü bir karakter diyemem başlı başına Nihat gibi kötü biri değil çünkü sadece bir şeyler yolunda değil ve yoluna konması gerekiyor ama bu zaman istiyor..
"Kim bilir... Belki uzak bir günde, büsbütün başka insanlar olarak tekrar karşılaşırız ve belki gülüşerek birbirimize ellerimizi uzatırız..."
Aslında Macide de Ömer de birbiri için "doğru insan" olabilirdi belki ama "doğru insan, yanlış zaman" işte. Hayatlarının farklı bir döneminde karşılaşsalar belki daha iyi bir sonları olabilirdi ama belki o zaman Ömer daha kendine ve etrafındaki duruma bu kadar uyanmış olmazdı. Doğrusu öyle olsa bile Macide için yine de iyi olmayabilirdi Ömer Macide'de bir mahmurluk bırakıyordu, Bedri'yse açıkça onu bu durumdan ayıltan kişi oldu.
"...Ömer'i dinlerken olduğu gibi elinde olmadan bir sarhoşluğa düşmüyor, kafasında birtakım düğümlerin çözüldüğünü, iradesinin, kaybolacağı yerde, daha kuvvetlendiğini görüyordu."
Açıkça Bedri Macide'yi kendine getiriyor ve onu olumlu etkiliyordu. Bedri için "walking green flag" diyebiliriz bence.
Nihat'tan bilhassa bahsetmek istemiyorum, ekip okurken bile muazzam bir iğrenme duygusu oluşturdu bende bir de tekrardan hiç bahsedesim yok.
Bir de içimizdeki şeytan meselesi var tabii, kitaba da
Warcross
Puan vermedi·360 syf.··
Beğendi
·2019 9. kitabı
·15 saatte okudu
·Okunma: 23 Aralık 2019 22:30
Çok iyi bir bilim kurgu kitabı Start:Ready Player One ı izleyip sevdiyseniz emin olun ki buna da bayılacaksınız bence çok benzer iki ürün ve yine kitabı beğendiyseniz de filmi izlemelisiniz. Kitap oldukça sürükleyici ve sıkmıyor ben bir günde bitirmiştim ve bu biraz rüyalarıma girmesine sebep oldu ama değdi gerçekten çok iyi,okuyun.
Efsanevi bir kitap
Kitap uzun zamandır okuduğum en iyi kitaptı.Bir yerlerde içinize dokunuyor ve o duyguları karakterle birlikte sizde yaşıyorsunuz bazen yaptığı bir harekete kızsanız da düşününce sizin de çok farklı birşey yapmayacağınızı görüyorsunuz.Kitap 1953'te yazılmış olsa da günümüze de hitap ediyor,her döneme hitap ediyor.Çok harika ve ölmeden önce okunması gereken bir kitap bence çünkü bir yerlerde gerçekten içinize dokunuyor