"Şimdi tutturduğum yolu sonuna dek sürdürmek zorundayım; okumazsam, kendi bildiğim gibi çalışmazsam, hiçbir şey yapmazsam, aramaktan vazgeçersem, işte o zaman yok olurum. En acı yazgı olur benimki."
kurmalı bebekler gibi olunabilirdi
camdan gözlerle kendi dünyalarına bakan
çuha bir kutuda
içi saman dolu bir bedenle
yıllarca uyunabilirdi tüller, pullar içinde
hovarda bir el ne zaman sıksa
durduk yere
"âh ne mutluyum!"
diye bağrılabilirdi!
Bunun bir tık üstü bilinç durumu bu dünyaya fazla gibi.·Kitabı okudu
güneş ölmüştü
güneş ölmüştü ve yarın
çocukların belleğinde belirsiz, yitik bir imgeydi
onlar bu eski kelimenin garipliğini
iri, kara bir lekeyle betimliyorlardı ödevlerinde