Soylu ruhlarda, acılarını açığa vurmaya engel olan bir utanç vardır; bu acılarını kendilerini seven kimselerden gururla ve bir şefkat zevki içinde daima gizlerler.
Bir kelimenin, bir bakışın, sesteki bir değişmenin, dışardan önemsizmiş gibi görünen bir dikkatin seven bir kalbe yettiğini siz herkesten iyi bilirsiniz; zaten aşkın en büyük üstünlüğü kendi kanıtlarını yine kendisinin getirmesi değil midir?