Esen
@_atlas_
19 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Kitabı okurken lisedeki arkadaş grubunuz aklınıza geliyor. Hem sevmenin hem de arkadaş olmanın ne kadar güzel bir şey olduğunu hatırlıyorsunuz. Bazı yerlerde Leyla’ya çok kızdım. Neden affetti neden bunlara izin verdi diye. Kitabın sonundaki şiir ise beni etkiledi. Bir günde okunacak bir kitap. Okuması keyifli ve akıcıydı.
Üzgünüm :(
Sonunu böyle beklemiyordum. Böyle bitmesini istemedüm
George Orwell'ın kitabı yazarken distopya oluşturduğunu biliyordum ama belki güzel bir sona bağlanır bir umut verir diye bekledim. Kitap kapağındaki sıçanların, kitapta çok ufak bir yerde geçmesi absürt gelmişti. Sonunda anladım ki çok önemli bir rolü vardı o hayvanların. Güzel bir kitaptı. Büyük Birader'in politikaları anlatılırken sıkıldım. Zaten politikaları boğucuydu. Üstüne tanım cümleleri kullanıp anlatınca ansiklopedi gibi hissettim. Çiftdüşün aklımı zorladı. Tavsiye ediyorum :)
Spoiler olabilir.
İçinde film, kitap, şiir, mekan hakkında öneri ve siyasi paylar hakkında ufak bilgi verip daha da araştırmaya iten bir kitaptı. Kırım Türklerinin zorunlu göçü ve ölümleri, II. Dünya Savaşı'nın bilinen etkileri anlatıldı ama kitabı okurken ben bunları zaten biliyorum demek yeterli olmadı. Tarih dersinde yaşananlar böyle anlatılmış olsaydı bütün gün ağlar vaziyette olurduk herhalde. Maximilian ve Nadia' nın umutları hep olsun isterdim. Umut etmeleri için sebep doğsun diye bekledim. Max'ın 70 gün sahilde onu beklemesinin mutlu sona bağlanmasını isterdim. Çok özel bir kitaptı. Sadece sonundaki Azrail'e anlam veremedim
Kitabı okurken bir süre ben ne okuyorum, sonunda ne olacak, neden böyle bir şey yazılmış diye düşünürken son sayfalara geldiğimde Jack London'un sanki asırlar öncesi, Adem'den öncesinde bile aynı şeylerin yaşanmış olduğu fikrini nasıl güzel yansıttığını gördüm. Karısını döven bir baba, yalnız yaşayamayacağını düşündüğü için hemen başkasıyla evlenen anne, evden kovulma, şiddet, sana ait olmayana göz koyma, taciz, istismar, zorla alıkoyma... Daha neler neler. Bunları okurken yeri geldi canım sıkıldı. Çünkü her gün aynı şeyleri televizyonda ve internetten de görüyordum. Atavizmi bu kadar sağlam taşımış olduğumuz düşüncesi bile insanı ürpertiyor. Atalarım o sallanan daldan düştüğü halde ölmediği için sevinmeli miyim bilemiyorum. Bu acıları çeken insanların bir zaman sonra Kızıl Göz'e dönüşmeleri hepimizin bu atavizmi taşıdğını düşündürüyor. Haklı da. Jack London güzel yazmış. Okumakla güzel bir bakış açısı kazanabilirsiniz.
Hayatı boyunca koşulsuz ilgi ve sevgiye maruz kalmış bir soylu. Ve bu ilginin tükendiği anda tekrar gözde olabilmek için aklın alamayacağı bir plan. Aklın alamayacağı tabiri çok uygun olacak çünkü yalnızlık içerisinde kendinden soyutlanan Madame de Prie asırlar boyu konuşulacak bir oyun düzenlemek isterken; bu oyunun alelade bir sihirbazın gösterileri arasındaki boşlukta iki üç kişi arasında fısıltılarla yok olacağını tahmin edemezdi. 7 Ekim günü tek sahnelik oyun kapalı mekanda sergilendi. Ve kapanışta bırakılan hafif bir tebessüm perde tekrar açıldığında dehşete dönüştü.
