Ayşe Ağan
@_ayseagan
Kırlangıç kanatlarıyla çizilmiş bir masal
Türkçe Öğretmeni(MEB)
Gazi Üniversitesi
16 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Üniversite yıllarında kendi hakkında yoğun araştırmalarım oldu. Kitabı okurken bazı yerlerde çok üzülüp bazı yerlerde ne kadar haklı ve doğru tespit dediğim yerler oldu. Ayşe’ye üzülürken Selim Pusat’ın aşkına da hayranlık duydum. Tarihi olayları üstü kapalı verip okuyuculara sorgulatma yolunu açıyor. Kitabı kapatıp araştırdığım bir çok tarihi olay ve konu oldu. Her insan kendi ruhunu bulmak için yazar ya da okur. Bende kendime şunu sordum kitapta kendine ait ne buldun? Bir romandan ziyade tahlil edilmiş bir eser…Aşka, sevgiye, inanca, tarihe, meslek aşkına dair bir çok tahlil sizi karşılar. Kalemine sağlık Hüseyin Nihat Atsız. Vaktiyle bir Atsız varmış, var olsun…
Bir arkadaşımın tavsiyesi ile tanıştım bu kitapla . Baba dediğin tamamlanmamış bir kelime mi ? Yoksa bir fotoğraftan başka anı biriktirememek mi? Hayallerin , mesafelerin,, zamanların, umutların doldurduğu boşlukların hiç dolmaması mı? Yoksa kaderin ördüğü ağların uzakta olmasına rağmen o ağların bir gün bizi içine çekmesi mi? Bir evladın babası ile anılarının yarım kalması , anlatılacak çok şey birikip de hiçbirinin dile gelmemesi, her şeye rağmen iyileşsin diye gözünün içine bakması... ve bir babanın pişmanlığını yaşadığı şeylere tek tek uğrayıp veda etmesi. En çok da oğluna galiba . Sevginin hesaplaşması bu roman . Baba oğul, Sevda hesaplaşması . Gerçekten de bir garip ölmüş ve kuşlar yasına mı gitmiş?
Kitap bitince dedim ki:Ah insanoğlu rezil haldesin. Gencecik gürgendim diyor kitabın başında. Keşke hep öyle kalsaydı diyorsun kitabı bitirince . İnsan tepesindeki uçan kuşun ,göğün , bastığı toprağın , toprakla buluşup insanın göz zevkini dolduran , heybetlice duran ağaçların kıymetini bilmedi, bilmeyecek . Çünkü insan hep sahip olduğundan fazlasını isteyecek. Rüzgarın getirdiği yağmur , çiçek , deniz kokusunu almak yerine insanoğlu barutun , savaşın, korkunun , makinenin kokusunu alacak . İnsan, insanı anlamıyor ki , onun için var olanları anlasın. Kitapta inancın, hayalin, umudun hep var olduğunu görüyor , bitmesin diyorsun. Sonra birileri bunları hep yerle bir ediyor .Dönüp dolaşıp insanda başlıyor , insanda bitiyordu . İnsan, hep masallara karışıp masalların kötü kahramanları oluyor . Okurken ata vurulan kamçının acısını sırtında hissediyor , bir şehit acısını hissediyor , takım elbiseli , güzel giyimli, güzel kokulu insanların acımasızlığını hissediyor. Sonra kendine soruyorsun :Ben bu doğanın , insanlığın neresindeyim? İnsan olmak işte kitap bize nasıl bir insan olmamamız gerektiğini ince ince gösteriyor . İçimi acıtan şu cümle: Yüreğim , bu gençten sonra bir insanın daha iple çekilmesine dayanamazsın.Peki insanoğlu nasıl dayanıyorsun ? Hadi ver cevabını taşa, toprağa, kuşa, çiçeğe , ağaca!
Bir arkadaşım bu kitap için şunu demişti: ”Babanı çok seviyorsan okurken çok zorlanırsın.” Haklıymış. Bir kitapta neyi hissedebilirim ki? Bir kitapta bir oğul ile baba arasındaki sevgiyi, merhameti, suspus olmayı, yutkunmayı, bir atın koştukça nalından çıkan sesleri, uzak diyarlara gözlerinin dalıp gitmesini, korkuyu, telaşı, türkülerdeki samimiyeti,hele son sayfalardaki türkü(Gece Rüyada Sohbetin -Nida Ateş) ile kitap sonunun uyumunu , baktıkça keder arka arkaya yakılan sigaraları, halk arasındaki inanışları, aile samimiyetini ,hayvanlara duyulan sevgiyi, bir adam düştükten sonra havuza kimsenin yardım etmemesini ve gözden akan yeşil yeşil yaşları , hiç tanımadığın sokakları tanır gibi yürümeyi, uykusuz kalmayı, bir babayı çok sevmeyi , bir babanın aslında dağ gibi durup içinde gizlediği dünyayı , en önemlisi de burnunuzun direğinde çaresizliği hissediyorsunuz . İşte bir kitapta hissetmek istediğiniz her şey. Bir kitabı gözyaşları ile kapatmak. Evet, kuşlar gerçekten de yasına gidiyor. Kalemine sağlık usta...
