¶¶
Kefensiz kaldım anne;
Umutlarımı, hayallerimi, geleceğimi,
Uykulu bir gecede götürdü deprem...
Üzerime serilen battaniye, geceden bile soğuk anne!
Vücudum soğumaya başladı.
Veda zamanı geldi çattı,
Ölümün önündeki tek engel de kalkıyor son durağından..
Sokakta benden kalan bir çift ayakkabının kimsesizliği kadar ıssızım şimdi anne!
¶¶