Hayati
@_be_ce
553 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Çoğunlukla bir kitaptan kurtulmak ona sahip olmaktan daha zordur. Kitaplar, sanki asla geri dönemeyeceğimiz bir anın tanıkları gibi, bir ihtiyaç ve unutkanlık anlaşmasıyla tutunurlar insana. Oysa orada kalmaya devam ettikleri sürece onları birbirlerine yamadığımızı zannederiz. Üstlerinde gün, ay ve yıl yazan sayısız kitap gördüm ben; gizli bir takvimi oluşturur her biri. Başkaları ise ödünç vermeden önce adlarını yazarlar ilk sayfaya, teslim edecekleri kişiyi defterlerine kaydedip bir de tarih atarlar yanına. Tıpkı kütüphanedekiler gibi damgalı kitaplar gördüm, yahut içlerine sahiplerinin kartları yerleştirilmiş olanlar. Kimse bir kitap kaybetmek istemez. Bir daha okumayacak olsak da başlığında eski, belki de kaybolmuş bir duyguyu taşıyan bir kitabı kaybetmektense bir yüzük, saat veya şemsiye kaybetmeyi yeğleriz."
Kağıt Ev Carlos Maria Dominguez'in okuduğum ilk kitabı. Aslında kitabı birkaç sene önce almıştım ama okumak şimdi nasip oldu.
Hikaye Cambridge Üniversitesi Hispanik Diller bölümü öğretim üyesi Bluma Lennon’un ölümüyle başlıyor. Hikayeyi onun yerine gelen başka bir öğretim üyesi anlatıyor. Bluma'ya gelen kitabın kimden geldiğinin peşine düşen öğretim görevlisi, kitabı kitap koleksiyoneri Carlos Brauer’in gönderdiğini öğrenir ve onunla tanışmak ister.
Anlatıcı ne Bluma ile ne Brauer ile karşılaşır. Okur ikisinin hayat hikayesini, birbirleriyle tanışmasını, anlatıcı Brauer'e ulaşmaya çalışırken öğrenir. Brauer tam bir kitap aşığıdır ve kitap koleksiyonu vardır. Anlatıcı Brauer'e ulaşamaz ancak onun ardında bıraktığı yıkılmış evi bulur. Bu ev tuğla yerine kitaplarla yapılmış bir evdir.
"Sözler hakikat değildir, ağzımızdan çıkan seslerdir. Yeryüzünün gelmiş geçmiş en yetenekli söz ustaları dahi yaşamın en basit anlarını bile bize gerektiği gibi anlatamaz. Renkleri gösteremez, kokuyu duyuramaz, dokunuşun verdiği hazzı hissettiremez, sesleri işittiremez, yiyecekleri tattıramaz, diyelim ki bir mucize oldu bunları yaptı; ama insanların ruhunda olup biteni aktaramaz. Belki akıl yürütür. Belki gürbüz düşüncesini aklın üç ayağından biri olan mantığın üzerine bindirip zihnin sonsuz ufuklarında keyfince gezdirir, ama insan ruhunun an be an değişen halini asla gerektiği gibi anlatamaz."
