“Dost, dost diye hayaline geldiğim Dost ise çevirmiş yüzünü benden
Hani dost uğruna can baş verenler? Evvel kekitmezdi gözünü benden”
müthiş bir türkü bu. Şairi de çok
çekmiş anlaşılan. Bak, yaşamış, dövüşmüş, yenilmiş, kelle
vermiş gitmişler. Türküleri kalmış. Bizler insan olalım,
sevişelim, kötülüklerin kökünü kurutalım diye, kalmış
türküler.
“Bir garip öldü diyeler
Üç günden sonra duyalar
Soğuk su ile yuyalar
Şöyle garip bencileyin.”
Ne güzel demiş! Yunmuş, arınmış, katkısız, riyasız seviler şâiri
Koca Yunus!