beşikten mezara talebe
@_birkul_
وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪
âmâdedir,lütfûna vabestedir ebediyet bahçelerim...
Tarih | Felsefe | Sanat | Kitaplar | Doğa
Sevgide “vermek” vardır Leylâ. Vermek. Ve bunu anlamak... Yoksa
senin sorduğun gibi ne yalnızlık, ne merhamet, ne iki acının
itişi... Salt huyun, suyun da önemi yok. Bu dediklerinin hepsi
değişebilen, yerine, çevresine, uygarlık ve hayat
davranışlarına göre türlü görünüşler ve etkiler uyaran
nenlerdir.
Reklam
Ya sen nicesin ömrümün varı? Sensiz ne olur, ne olabilir,
onu unutmamalıyım oysa. Her adımdan, her düşünden, her
düşten önce seni karşıma alır, bakar, sorarım, bunu bilir
miydin? Başkaca dövüşemem ki. Yenilmemenin tılsımı...
Çok öskedim seni. Öskedim, bizim doğu dialektinde
özledim demektir. Neyini, nereni, hangi halini desem ki?
Sesini öskedim örneğin. Yüzünü, şeytan çocuk gülüşünü,
öfkeni, yeryüzünü ve kaskatı canımı ısıtan varlığını. Şükür
varsın. Oturup “nasılsın” diye açabilir insan. Sevinebilir,
övünebilir, ağlayabilir insan. Ne tuzsuz şeydi şu dünya be.
Geldin, buldun, şenlendirdin, insan ettin beni. Yemeyip-
içmeyip, yatmayıp-uyumayıp, seni anlatmalı bu yürek.
Benim her şiirimde varsın ve olacaksın. Ama dünyanın en
dehşet şiiri bile “sen” olamaz. Bunu yaşamak gerek. En asıl
gerçek bu işte.
Reklam