Mart 1956
Canım Benim,
Bilir misin, “canım” dediğimde içimden canımın çıkıp sana
koştuğunu duyarım hep.
Gezegenlerin en güzel kızısın. Haydi
bir kelime uyduralım. Öbür yıldızlara da “durağan” diyelim.
Durağanların da en güzel kızısın...
Şu anda yapyalnız bir dalganın üstünde boş bir konserve
kutusundan farksızsam da, senden kopmanın imkânsızlığını
daha bir aşkla duyuyorum. Üzerime Toroslar yıkılmış sanki.
Öyle duyuyorum işte. Öyle kesin ve kudretli.
Çocukların uçurtmalarına benziyorsun
Biliyor musun…
Rüzgârı hiç dinmeyen bir mavilikte
Güneşli sular gibi gülümsüyor yüzün.
Ve ben çok aşağılarda
Katı ülkesinde toprağın
Tutulmuş heyecanına
Titreyerek izliyorum süzülüşünü…
Bir hazin hızla uzaklaşıyor her şey...
Şükrü Erbaş