Avlumda asılı bir partizan ceketi,
Bayırdan yokuştan bir awaz kadın sesi,
Sevgi sevinci, aşk neşesi...
İçimde şehvetli bir isyan, bir bela
Bir intihar girişimi
Üşümüyorum artık, korkmuyorum
Sol cebimde biraz güneş, bol hakikat..!
Mazenimde,
Burnunda çingene hızması ile,
Şiirlere gerilen dünya güzeli bir kadın...
...artık kıyısındayım coğrafyamın.
Kelimelerden önce de Yalnızlık vardı ve kelimeden sonra da var olmaya devam etti yalnızlık.. Kelimenin bittiği yerden başladı. Kelimeler yalnızlığı unutturdu ve yalnızlık kelimeyle birlikte yaşadı insanın içinde.Kelimeler,yalnızlılığı anlattı ve yalnızlığın içinde eriyip kayboldu.Yalnız kelimeler acıyı dindirdi ve kelimeler insanın aklına geldikçe yalnızlık büyüdü,dayanılmaz oldu.
"Bir dostun varlığı güzel bir şeydir; fakat bir dosta ihtiyaç duymadan yaşayabilmektir önemli olan"