İnsan önemini yitirmiş şeyleri unutur. Uzun mesafeler sessiz rüyalarla geçilir. Dikenler arasından yürünerek. İnsan, unutmak zorundadır. Ama bu unutmanın kendisi değildir. Unutmak yoktur. Kimse sözünü etmese de. Ben dahil.
Gereksindiğin kişinin sana kayıtsız olduğunu gördüğünde duyduğun bezginlikle karışık öfke sevginin önüne geçebiliyor ve haklı ya da haksız olmanın o noktada fazla önemi olmuyor.