Albert Camus der ki: “Nefretin ortasında, içimde, yenilmez bir sevgi olduğunu buldum. Gözyaşlarının ortasındaysa, içimde yenilmez bir gülümseme olduğunu buldum. Karmaşanın ortasında, içimde yenilmez bir tip sakinlik olduğunu buldum. Tüm bunların içinde fark ettim ki kışın ortasında, içimde, yenilmez bir yaz olduğunu buldum. Ve bu beni mutlu ediyor. Çünkü dünya üstüme ne kadar gelirse gelsin, içimde onu gerisin geri yollayan daha güçlü, daha iyi bir şey var demektir.”