Evlenmek insanı yalnızlıktan kurtarmaz, belki daha muthis bir yalnızlığa atar. Bu iki kisinin bir arada ve ayrı ayrı yalnız kalmasi demektir ki cemiyetten gelecek imdadin da kıymetini sıfıra indirdigi icin en ümitsiz yalnızlıktır.
Düşün ki her an ben değişiyorum, her an sen değişiyorsun, buna rağmen birbirimizi nasıl tanıyabiliyoruz? Bu kaçan benliklerimizi birbirimizde aramak tecessusu olmasaydı bir saniye konuşabilir miydik?