Ruhumun ne aşka nede ilgiye ihtiyacı var
Benim ruhum çok uzun zamandır huzura muhtaç...
Öylesine...
Uzun zamandır gerçek anlamda ışığımı kaybettim ve sorun hiç aşk değildi. Yakın arkadaşım dediğin kişilerin seni yakın arkadaşı gibi görmemesinden daha kötü bsi yok sanırım. Kendinden çok değer verdiğin kişilerin sonu hep nankörlük olması ister istemez koyuyo.Ben kolay kolay birini hayatımdan çıkarmam aslında beni kıran tüm davranışları toplayıp bir günde silerim o kişiyi hayatımdan ve hiç olmamış gibi davranırım. Ben böyle yapınca da kendi düşüncelerinde ben çok alıngan biri konumuna düşüyorum. Aksine ben tekrardan kırılmaktan ve değer verdiğim kişilerin bana tekrardan nankörlük yapmalarından korkuyorumm çünkü bunun sonunda onları değil de kendimi suçluyorum acaba bende mi hata fln diye çünkü şuana kadar değer verdiğim herkesin sonu nankörlükle bitti. Ya ben çok değer veriyorum yada onlar... neyse bunu niye yazıyorum onu da bilmiyorum belki kimse bunu okumicak ama sadece yazmak istedim
Şimdi herşeyin ötesinde mutlu olmam gerekse bile kendimi yuvasız kalmış bir kuş gibi hissediyorumm...
"En büyük meşguliyetim kendi düşüncelerim. Zaten bir insanı kendi kafasının içinde ürettiği evrende olup bitenlerden daha çok ne yorabilir ki ?"
