Çok hoş bir duyguydu insanın kendini öylece arabanın sallanmasına bırakarak, gözlerini kapayıp ilkbaharı hissetmesi ve hiçbir çaba göstermeden kendini kanatlanmış gibi taşındığını hissetmesi.
İçimde bu durgunluk nedeniyle hayatım giderek tekdüzeleşti, uğraşlarımın ve olayların çeliştiğine rağmen günler birbirini ardına aynı biçimde geçip gidiyor, bir ağacın yaprakları gibi büyüyor, yeşeriyor ve sararıyorlardı