Yaşar Kemal," konuşan insan, öyle kolay kolay dertten ölmez. Bir insan konuşmadan içine gömüldü mü, sonu felakettir" dedi bana. Başımı çevirip konuşacak birini aradım kütüphanede. Yalnızdım. Kimse yoktu. Kendimle konuşmaktan başka çarem kalmamıştı. Ama o da artık bir teselli değildi. Kendi kendimle kavga ediyordum yalnızca.