İnsanlar zalimdir, sabırsızdır, kimileri ahmak kimileri akıllıdır; ancak hepimizin birtakım kırılganlıkları paylaştığı düşüncesi bizi bir arada tutmalı, ayrılıkları engellemelidir. Yüzeydeki kusurlarımızın altında, hepimizde ortak olan iki temek özellik vardır: Korku ve sevgiye duyduğumuz arzu.
Öenmsizliğin yarattığı endişeleri tedavi edebilmek için başvurulacak en etkili yollardan biri (gerçekte ya da sanat ederleri yoluyla) doğal güzelliklerle dolu kutsal yerlere seyahat etmektir.
Önemsizlik hissini yenebilmek için, kendimizi daha önemli bir konuma getirmeye uğraşmak yerine, herkesin eşit derecede önemsiz olduğunu kavramak gerekir. Bizden biraç milimetre daha uzun olan insanları kafaya takmak yerine, binlerce kat büyük şeylerin karşısında hayranlık duymayı seçebilir, hayranlık duyduğumuz şeye de sonsuzluk, evren ya da (basit ve çok daha işe yarar bir biçimde) Tanrı adını verebiliriz.