Milyonlarca halk bedenen, ruhen, fikren ve ahlâken çürüyor da hiç kimse bu kokuşmuşluğu görmüyor.
Herkesin karakteri bozulmuş veya herkes bu yozlaşmışlığa alışmış da bunu doğal bir durum sanıyor sanki. Ama bu böyle mi olmalıdır?
Öyle bakmayın yüzüme kahroluyorum...
Türküler unutturmaz çirkinliğimi...
Üstelik şairim bilemezsiniz Her akşam rüzgâr gibi sokaklara düşerek Elleri ceplerinde birisi gezer Bir yürek taşı göğsünde duygulu, ürkek Ceylân yüreğine benzer Mısralar anlatmaz şairliğimi.