Raşit ÖZCAN
@_gregorsamsa
Ülkesine(El Salvador) on sekiz yıl sonra dönmek zorunda kalan ve bir mekânda yazar bir arkadaşıyla buluşan Edgardo Vega'nın ülkesine yönelik tespitlerini okuyacaksınız.
Ülkedeki kokuşmuşluğu, cahillği, halkın aptallığını ve görgüsüzlüğünü, sanatın zevksizliğini, yemeklerin kötü olmasını, yöneticilerin ve askerin yozlaşmışlığını ve daha bir sürü konuyu oldukça sert bir dille, bir monolog halinde dile getiriyor.
Okurken yer yer çok gerildim, yer yer çok güldüm. Okuduklarımı yaşadığım çevreyle kıyaslamaktan da geri durmadım ve çok tanıdık şeylerden bahsedilmiş olduğunu gördüm.
Thomas Bernhard'ın Salzburg'a yaptığını, bu yazar da yazım tekniği olarak ona öykünerek kendi ülkesine yapıyor. Kitap basıldıktan sonra yazar, bir çok ölüm tehdidi almış olmasına rağmen, ondan kitabın devamını yazmasını isteyenler de olmuştur. Okunması tavsiyedir.
Reklam
Jerzy Kosinski, insanın içinde barınan ve asla kurtulamayacağı ilkelliği anlatmayı kendine ilke edinmiş bir yazar. Bunda maruz kaldığı savaşın etkisi çok büyük kuşkusuz. Birbirinden kopuk ama hepsinde benzer konuların işlendiği, ufak hikâyelerden oluşan bu kitabında cinselliğe, acımasızlığa, nefrete, ahlaki çöküşe eğiliyor; bunu çok sert ve açık bir dille ifade ediyor. Açıkçası çok rahatsız edici olsa da yazdıkları tamamen gerçek. Okuduğum hiçbir bölümde, "insanlar bu kadar kötü olamaz" diyemedim maalesef, çok istememe rağmen.
Amerika'da Ulusal Kitap Ödülü'nü kazanmış ve okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Düşman diye tanıtılan insanlarla savaşı biter, kendisiyle ve toplumla olan savaşı başlar cepheden dönen askerin.
Erich Maria Remarque, savaşı ve savaş psikolojisini çok iyi işliyor. Zira kendisi de cephede bulunmuş, kaçmaya çalışmış, bunun için de cezalandırılmış.
Yazarın "Garp Cephesinde Yeni Bir Şey Yok" adlı kitabı savaşı ve savaş karşıtlığını konu edinen en iyi kitaplardan biridir benim düşünceme göre.
Bu kitapta ise savaş sonrası, evlerine yurtlarına dönen askerlerin, toplumda yer edinme çabalarını işliyor. Topluma ve günlük hayata uyum sağlamanın ne kadar zor olduğunu harika bir üslupla aktarıyor.
İnsanlığa dair sorgulanması gereken bir çok şeyin olması gerektiğini, insanların birbirlerine ne kadar kötü davranabileceklerini görüyoruz.
Yer yer boğazımın düğümlendiği bu kitabı çok beğendim.
Emile Zola'dan kısacık ama çok beğendiğim bir kitap oldu. Beş kısa öyküyle, sınıf farkını da gözeterek bize ölümü anlatıyor. İnsanın sosyal konumu özelde, ölüme karşı verilen tepkiyi de etkiliyormuş. Toplumsal ve ekonomik koşulları daha kötü olanların ölümüne daha çok üzüldüğümü fark ettim. Hepsinin başına gelen, ölümdü oysa.
Tolstoy'un, ömrünün sonlarına doğru yazdığı ve ortalığı toz duman eden dev bir eser niteliğinde Diriliş.
Yazarın neredeyse eleştirmediği kurum kalmamış. Özellikle, hukuk sistemindeki adaletsizliği çok güzel bir hikâye eşliğinde okura sunuyor. Hukuk sisteminin sadece zengin kesime, burjuvaziye hizmet edip köylüyü, işçiyi, fakiri ezmesi bana nedense çok tanıdık geldi. Yozlaşmış hukuk sistemini resmen yerin dibine sokup sokup çıkarır Tolstoy.
Bir sürgün yolculuğu vasıtasıyla insanın vicdanının ne kadar önemli olduğu ve temiz olmasının ne kadar elzem olduğunu her satırda gözümüze sokuyor yazar. Ayrıca bu yolculuk sayesinde rus toplumunun kaba bir haritasıyla karşı karşıya geliyoruz. Ufak dokunmalar sayesinde her kesimden vatandaşlarla ufak da olsa sohbet etme şansımız oluyor.
Bu kitabı önemli kılan diğer bir neden de, Tolstoy'un bu kitaptan ötürü Rus Ortodoks Kilisesi tarafından aforoz edilmiş olmasıdır. Kitabın başında ve sonunda İncil'den alıntılar var oysa. Bu vasıtayla kiliseye de ağır bir eleştiri getiren yazar, ölmeden önce köhneleşmiş kurumlara ders vermek isteğindedir sanki. Masaya yumruğunu vurup kalkmıştır.
Kitabın üslubu ve dili çok akıcı. Çeviri çok başarılı. İyi okumalar.
Reklam