"İnsan bazen neyin gerçek, neyin hayal ürünü olduğunu bilemiyor değil mi?"
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Son dakika değişikliklerinden ödü patlardı Necip'in.
"Kardeşim geçen gün geldi benden iş istiyor... 'Olur kardeşim, dedim. Hatta bir ufak azarladım onu; çok sevdiğim için... Meğersem zarf atıyormuş eşşek sıpası bana. Kendi işini gücünü çoktan kurmuş. Abisiyle oyun oynuyor... Öyle mi Necip?"
"Doğrudur abi," dedi Necip abisine samimiyetle gülümserken. Bunlar iyi günleriydi. Donuna kadar alacaktı puştun.
Necip. Şu noktadan sonra sadece yukarı ve daha yukarı çıkacaktı artık. Asansör aşağı indi.
Göz göze geldiklerinde Necip heyecanlanacağını düşündü. Öyle olmadı. Necip, Necip değil Kıral'dı adeta.