yamuur
@_hopelessromantic
kitap kulübümüzün ig: hopelessromanticscommunity
"pure as the driven snow"2025 Okuma Raporları
Nereden nasıl başlasam? 1 sene önce sinemada filmini seyrettiğim kitabı, olay örgüsünü genel olarak hatırladığım halde soluksuz okudum. Başlarken kitabın içine çekilebilecek miyim, önceki kitaplar kadar etkileyici olacak mı sorularını sorarken bitirdikten sonra anladım ki Collins serinin ve edebi dilinin üstüne ne kadar koyabilirse o kadar koymuş. Kitapta öyle bölümler vardı ki görsel anlatımıyla filmin sinematik etkisinden daha büyük bir etki bıraktı üzerimde- ki inanılmaz bir metnin bunu yapması bknz. Lucy Gray'in arenada yılanlara şarkı söylediği sahne.
Hikayenin akışı, ince düşünülmüş göndermeler, Lucy Gray'in şarkıları... Kitapta ÇOK şey oldu ve hepsinin bir sebebi, anlamı vardı.
Nihayetinde çok keyif alarak okuduğum, uzun zaman sonra bana hayran çığlıkları attıran bir kitap oldu. Şarkı sahnelerini okurken film albümünden şarkıları dinlemek, son 1 haftanın en keyif aldığım aktivitesiydi.
~biraz da SPOİLER~
Collins bu kitapla bizi Snow ile tanıştırdığı gibi oyunların felsefesini de sorgulamamız için bir alan oluşturmuştu. Savaş, isyan, insan doğası, oyunlar; kitabın genel olay akışının arkasında hep sorgulanmaktaydı ve böylelikle Snow'un olduğu kişiye dönüşmesindeki düşünce sürecini çok güzel kavradık.
Aslında olay çok basit. Snow kendini o kadar çok seviyor ki bu uğurda her şeyi, herkesi harcayabilecek biri ve harcadı da. Kitabın başından beri aynı çizgide ilerlediğini bile söyleyebiliriz. Dramatik bir değişim geçirmedi süreçte. Kime ne iyilik yaptıysa çıkarları doğrultusunda yaptı. Herhangi bir problemle karşı karşıya kaldığında sadece kendi istikbali için endişelendi. Ancak o kadar manipülatif biri ki yaptıklarında bir beis olmadığına dair insanları manipüle ettiği yetmezmiş gibi kendisini de manipüle ediyor. Biz okuyucuların bile bazı noktalarda manipüle
Reklam
Kitabın bir şairin elinden çıktığını ilk sayfasından son sayfasına kadar hissettiren bir anlatımı mevcut. Genel anlamda; yazarın deyimiyle 'dünyevi, hayvanca menfaatlerden' uzak bir aşkı ve karakterlerin bu aşkla yüzleşirken kendi iç dünyalarında yaşadıkları mücadeleleri anlatıyor.
Kitap, karakterlerin ikilemlerini ve iç dünyalarındaki çelişkileri oldukça başarılı bir şekilde aktarırken ana karakterleri dahi baştan aşagı beyaz yansıtmamış. Öyle ki, ana karakterin bazı bilinç akışlarında ona sinirlendim ancak kitap nihayetinde onun da bir insan olduğunu bana hatırlattı. Ayrıca karakterlerin iç dünyasındaki karşıt düşüncelerin çatışmasını okumak oldukça keyif vericiydi.
Kitabın akışı edebi anlatımı sebebiyle çok kolay ilerlemese de zaman zaman arama motorunda kelime aratmama sebep olması benim hoşuma gitti. Düzenli bir zaman akışı yok. Bu yüzden başlarda oldukça kafa karıştırıcı gelse de -anlayabilmek için soy ağacı çizdim- kitabı bitirdiğimde kafamdaki tüm taşlar yerine oturmuştu.
~dikkat spoiler içerecek~
Neden bilmiyorum ama kitabın başında koşturan delinin Emre olduğuna o kadar emindim ve sonunun Mikail'in yangında can vermesi sonucu Emre'nin aklını kaybetmesi olacağına öylesine inanmıştım ki kitabın sonunu okurken ağzım açık kaldı. Neden böyle düşündüm hiç bilmiyorum ancak yazar bunu kasıtlı olarak sağladıysa gerçekten çok başarılıydı.
