"Yaşamım ne kadar da değersizmiş,” diye düşünüyordu. "Eskiden kesin gözüyle baktıklarım artık şüpheyle dolu; yaptığım her şey anlamını yitirdi. Belki de, bu gizemli ülkede hiçbir bilgi eksik olmayacak, kimse onursuz bir iş yapmayacak ve sonunda hayatın anlamı ortaya çıkacak. Beni bu muhteşem, bilinmeyen, korkutucu yerin kapısına kim getirdi? Kalbim neden böyle titriyor? Neden yürümek istediğimde bacaklarım beni taşıyamıyor?”
''....Daha yüksek görevlere geldikçe daha da yozlaşıyorlar. Başkalarının omuzları üstünde yükselince kendi yurttaşlarınıza tepeden bakmaya başlıyorsunuz.''
-Bu durum kocamın hoşuna gitmiyor tabii.
-Ya çocuklarınız?”
-Onların da hoşlandığı söylenemez. Ama ben yalnızca kocamı ve çocuklarımı hoşnut etmek için mi yaşıyorum? Kardeşim, bu başkalarına rahatlıkla açıklanabilecek bir şey değil, Bunu yalnızca her şeyi bilen O anlayabilir!
“Ama, Suchi Didi,”diye sitem etti Lolita. “Bence, karşı çıkmayarak insanları kötülük yapmaya teşvik ediyoruz. Kötülüğü yok etmenin tek çaresi, onunla savaşmaktır.”