“elbette seni inciteceğim.
elbette beni inciteceksin.
elbette acı çekeceğiz.
ama bu varoluşun mutlak koşuludur.
bahar olmak,kışın riskini kabul etmek demektir.
var olmak,var olmama riskini kabul etmek demektir.”
Evet, ağlamaklı oluyorum, demdir bu.
Hani, kurşun sıksan geçmez geceden,
Anlatamam, nasıl ıssız, nasıl karanlık...
Ve zehir - zıkkım cıgaram.
Gene bir cehennem var yastığımda,
Gel artık...
Em vê sibê dîsa rabûn. Me birînên xwe yên kûr kolandin, bi kulîlkan pêçandin û veşart.
( Bu sabah yine kalktık derin yaralarımızı kazdık, çiçeklerle sarmaladık ve sakladık. )