10/10
2026 39. kitabı
Reklam
"ya kalbim bir gün artık çarpmazsa? " diye sordu momo.
"o vakit, senin için zaman da biter, çocuğum " diye
cevapladı hora usta. "bunu şöyle de açıklayabiliriz: zaman içinde günler, geceler, aylar ve yıllar boyunca geriye doğru giden aslında sen kendinsin. bir gün çıkıp geldiğin o sihirli kapıya doğru yaşamın boyunca geri gidiyorsun ve sonunda da yine oradan çıkıp gideceksin."
"ya öbür tarafta ne var?"
"işte orada, bazen taa içinde duyduğu nu söylediğin
müziği bulacaksın. ama artık sen de o müziğin içindeki
bir ses olacaksın."
"hayır, momo, " diye karşılık verdi hora usta, "bu saatler
sadece benim eğlencem. bunlar her insanın göğsünde
taşıdığı şeyin basit birer taklidi yalnızca. çünkü nasıl
gözleriniz görmeye, kulaklarınız duymaya yarıyorsa, insanın yüreği de zamanı algılamaya yarar. kör bir insan
için gökkuşağının renkleri ve sağır bir insan için kuş sesleri nasıl boşuna ysa, bütün bir yürekle algılanmayan zaman da öyle boşa gider, kaybolur. ama ne yazık ki, düzgün çarpmasını bildiği halde kör ve sağır olan nice yürekler vardır.
kasırgadan sonrasını hatırla, her yere hüzün çökmüştü. kuşlar kırık yumurtaları için ağlıyordu. kediler ağaçlarda günlerce mahsur kalmış, aç biilaç halde yağmurdan perişan olmuşlardı. yaralı eşekler yıkılmış barakalardan sürünerek çıkmaya çalışıyorlardı. Birlik ve yardım çağrıları yapılıp duruyordu. ancak araştırınca fark ettim ki belediye başkanı shergar ve ortakları - yani iktidar sınıfının bir çok kolu - aslında yardım etmek filan istemiyordu. aksine, işlerin olabildiğince kötüye gitmesini bekliyorlardı. bu hainlerin servetlerinin temelinde acı ve gözyaşı yatıyor.
