aleyna ꩜
@_koi
𓆝 𓆟 𓆞 𓆝 𓆟
lotus
609 okur puanı
Aralık 2021 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
günlük yaşam içinde çok büyük bir sır vardır. herkesin bunda bir payı bulunur ve herkes onu bilir, ama pek az kimse bu konuya kafa yorar. çoğu kimse onu olduğu gibi benimser ve ona asla şaşırmaz. bu büyük sır zamandır.
onu ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır, ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. herkes çok iyi bilir ki, bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. zamanın bu garip kısalığı uzunluğu, o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. çünkü zaman, yaşamın kendisidir. ve yaşamın yeri yürektir.
"zengin olmak marifet değil," derdi momo'ya, "her isteyen zengin olabilir. birazcık zenginlik için hayatlarını ve ruhlarını satanlara bir baksana, ne hale gelmişler! yok. ben onlar gibi olmak istemem. varsın bazen cebim de bir kahve param olmasın; yeter ki hep aynı gigi kalayım!"
bak momo," derdi, "ne oluyor, biliyor musun? bazen önüme upuzun bir cadde çıkıyor. öyle uzun ki, insan bunun sonu gelmez sanıyor.
beppo bu kadarcık laftan sonra bile önüne bakarak bir süre susar, sonra devam ederdi: "o zaman acele etmeye başlıyorsun. gittikçe daha çok acele ediyor insan. her önüne baktığında yolun hiç de kısalmamış olduğunu fark ediyorsun. daha hızlı ve daha gayretli çalışıyorsun; so nunda nefesin kesilip güçsüz kalıyorsun. ve cadde hala upuzun bir şekilde seni bekliyor."
susup biraz daha düşündükten sonra sürdürdü konuşmasını: "insan caddenin tamamına bakıp hemen bir karara varmamalı. her zaman adım adım ilerlemeli. sürekli olarak bir adım sonrasını düşünmeli, bir adım, sonra derin bir nefes, sonra bir süpürge. işte o zaman hayat zevkli olur. önemli olan işini iyi yapmaktır. öyle de olmalı. "
uzun bir süre susup yeniden konuşmaya başladı: " bir de bakarsın ki, adım adım bütün yolu bitirmişsin. asıl olduğunu anlamadan ve yorulmadan."
nedendir bilmem daha ilk cümlesinden sonra hüzünlü hissettirdi bu kitap bana. zaten öylede kapattım son sayfasından satırlarından sonra kitabı. kalbim kırık gönlüm buruk okudum her sayfayı. hiç hüngür hüngür ağlamadım ama her sayfasına ufak göz yaşları bıraktım hiç kuru kalmadı gözlerim. kendisi kısa hisleri büyüktü.belki çok kişisel hislerdi. bilemiyorum. ama bi oturuşta bitirdim hiç ara vermeden. türkan çok hayattandı belki etkisi ondan büyük oldu. dile getirdiği getiremediği tüm duyguları bildim anladım onunla. anlatımı duru hikayesi kısaydı ama asla eksik bitmedi. orhanın " hayatı, hayatı demeyeyeyim de, hayat büyük bir kelime, anıları diyeyim, evet anıları" sözünün büyüklüğünü anladım bir gece vakti.
anlatamıyorum. çok duygusal bi dönemime denk düşmüştür ondan böyleyimdir. türkan olmaktan korkmuşumdur belki. belki "türkan" olmadığımı dank ettirmiştir ve artık korkmamam gerektiği. gerçekten her anlamda "yalnız" olduğum bu gecede sorularıma cevap olmuşumdur kendi kendime. sevmek, sevilmek, yalnızlık, evlilik, yaşam, mutluluk tüm hepsini sorgulatan bi kitap oldu benim için.
-bu cümleler kitap incelemesi değil konuşmamdır kendi kendime.
