"bunlar da ne?" diye soruyor hiro doğrulup bakışları benimkileri takip ederken.
"insan gölgesine benziyorlar," diyorum. "sanki ruhları toprağa yapışmış gibi," diye fısıldıyorum.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
konuşacak bir şeyimiz yok muydu acaba? belki de vardı. birdenbire ne konuşacağımı şaşırdım. güya yakındık ama zaten yakın olduğumuz için ona bir şeyleri anlatamıyordum. kendimi konuşmaya zorlarsam, hemen ayaklarımın dibindeki bir uçurumdan baş aşağı düşecektim sanki.
eğer aşkına değer veriyorsan, onu tıpkı bahçendeki bir ağaçmış gibi gübrelemen, kar altında kırılmasın diye halatlarla desteklemen, yaşanmak için elinden ne geliyorsa yapman gerektiği katidir. eğer o aşka değer vermiyorsan, tembelce kolaya kaçıp ayakta ölmesine izin vermen kâfidir.
sonsuzluk gibi
gelen
bir süre boyunca
ne hareket ediyor
ne de
gözlerini
birbirlerinden
ayırıyorlar.
onca yıldan
ve
o kadar
zaman
bekledikten sonra,
sonunda birlikteler.