Birisini umudun yapmak kolay değildir. İnsan, tutunacak tek dalı hâline getirdiği birini geçmişinde bırakmak zorunda kaldığında bunu hiçbir zaman kolay başaramaz. Umut dediğin şey, insana güç verdiği kadar can da yakar. Umudun yaptığın kişiyle birlikte hayaller de büyür, kelimeler de susar.
Umudun kelebeğini öldürmekten korkuyorum. Zaten bir günlük ömründe, bir insana koskoca bir ömür olabilecek kadar iz bırakırken… Ve yılın son ayındayken karanlığın içinde kelebeğimin kanatları tutuşmuş, yanıyor. Sessizce, kimse duymadan. Acı bile sesini kısmışken, yanmak daha ağır geliyor insana.
Varsın yansın. Çünkü bazen yanmadan bitmez bazı şeyler. Bazen acı, yok oluş değil; dönüşümdür. İnsan küllerinden doğmayı öğrenir, yeniden tutunmayı, yeniden uçmayı. Kanatları yanmış olsa bile, umut bir kere değmişse kalbe, gökyüzünü unutturmaz. (Resim bana aittir.)