Başı bulutlu kuleler, haşmetli saraylar,
Yüce mabetler, şu koca kürenin kendisi de
Dağılıp gidiverecek ne miras edindiyse
Eğreti bir gösteri gibi giderek solacak,
Ardında bir dam bile bırakmayacak.
İnsan da rüya ile aynı kumaştan olur
Ve kısacık ömrümüz bir uykuyla son bulur.
Shakespeare ya da Bacon, kim bilir.
Hikmetini kaybetmiş hendesenin cürmüdür bütün çektiğimiz. Çünkü hırs insana özgüdür, onun mayasında vardır. Açgözlüdür insan, hoyrattır. Ödediği bedel her defasında artsa da unutkandır. Onun doğasında mevcut olan bu şeytani enerjiyi durduracak yegane ise hikmettir. Hikmet, varlığın özündeki düzeni görebilme ve o uyumun dışına çıkmama basireti. Mektebi medresesi yok bunun. Basiret. Yani gönül gözü. Sezgi.