Bakın, bulduğum her gerçeği delik deşik ediyor
kayboluş kapımı sürgüleyen bir vaşak
her sevincimi viran eden bu hayvan
yalanlar içinde boğulmamı önlüyor
ondan kurtulacak olursam biliyorum
beni yaşamakla coşturan
bir kaynak keşfederim
ondan kurtulduğum an
bütün boyutlarımı
kaybederim.
Böylece her şeye bağlanıyor, her şeye sarılıyoruz; zaman, yer, insan, nesne, var olan her şey, var olacak her şey herbirimiz için önem taşıyor: Varlığımız artık kendimizin en ufak parçasından başka bir şey değil. Herkes sanki tüm dünyaya yayılıyor ve bu büyük alanda duyarlı oluyor.
Acılarımızın yararlanabileceğimiz her noktada çoğalması şaşırtıcı mıdır?